Liewe vriende Dis ’n verslawing soos enige ander, die behoefte om alles neer te skryf. En om gelees te word. Dikwels word neerskrywers wat gelees wil wees, oor die vingers getik deur die mense oor wie hulle skryf. Maar as my oë dit sien en my sinne dit ervaar, is

Liewe vriende Sal daar ooit weer 'n nag ongesiens verbyglip en sommer so in die niet verdwyn? 'n Nag waarin ek nie een keer wakkerskrik nie met repies van beelde wat agter my oë oplos soos wolke. Nou die nag hoor ek die stem van 'n ouer

Liewe vriende Hierdie winter klou met wit kneukels vas, met los reënbuie en vloermoere. Ek glo ek slaap meer as wat ek dink, want droomreste dryf in my onderbewussyn soos skuim wat smelt in koffie. Laat ek dadelik verklaar: Ek hou van flat white én cappucino. In die huis van

Liewe vriende Daar is mense wat gelukkig genoeg is om saam met iemand te leef wat edel, suiwer en bykans selfloos is. Ek is een van hulle – een van die mense wat met ’n engel saamleef, bedoel ek. So ’n deurskynende heiligheid sou moontlik ondraaglik pedanties word as dit nie

Liewe vriende Ons het in English Literature geleer van pathetic fallacy. Dit is wanneer jy menslike emosies aan lewelose dinge toedig, veral in kuns en letterkunde. Byvoorbeeld as jy skryf: Die hemele het saamgehuil op die begrafnis. Maar Karin, jou gedenkdiens het op ’n sonnige Pretoriase wintersdag gebeur. Die soort